Druk, drukker, december.
Iedere december weer hetzelfde toneelstuk:
Krantenkoppen over pakketchaos, vertragingen, boze klanten, en ergens een woordvoerder die zegt dat “het nu écht onder controle is.”
Alsof die feestmaand onverwachts in de agenda verscheen.
Maar het interessante is niet dat het misgaat, het is voorspelbaar.
De piek komt elk jaar, op exact dezelfde dag, na exact dezelfde Sinterklaasjournaals.
Toch voelt het alsof sommige organisaties december nog steeds te lijf gaan met optimisme, een whiteboard en de stille hoop dat er ergens spontaan extra bezorgers opstaan.
Maar eerlijk: postbedrijven kunnen die vraag simpelweg niet bijhouden, je regelt in december geen leger aan chauffeurs, busjes en sorteer capaciteit.
En daar zit een bredere les in.
Veel processen zijn gebouwd voor de rustige dinsdagmiddag, niet voor de storm.
Totdat de feestdagen aanbreken, de bestellingen toenemen en pakketten zich opstapelen, en dan blijkt dat zelfs perfecte inzet de natuurwetten van tijd, menskracht en logistiek niet kan buigen.
Wij beginnen niet bij het woord ‘digitaliseren’, maar bij de vraag waar het nu al piept of kraakt in de operatie.
Daar zit de echte winst, niet in grootse beloften maar in het oplossen van voorspelbare knelpunten.
Als je wilt uitbreiden, innoveren of groeien, krijg je het per definitie drukker dan nu.
Dan moeten je processen, systemen en informatievoorziening niet wankelen, maar meegroeien, zonder extra stress, crisisberaad of nachtploegen.
Misschien moet de pakketvervoerder hun winst niet in december zoeken, maar in de maanden ervoor, in de periode waarin je nog kunt bouwen, testen en bijsturen voordat het misgaat.
Waar loopt het bij jullie elke keer vast zodra het écht druk wordt?
