Waarom digitalisering in de politiek blijft hangen in word-bestanden en en

In de verkiezingsprogramma’s klinkt het luid en duidelijk: vooral D66, Volt, NSC en GroenLinks-PvdA willen “𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗶𝗴𝗶𝘁𝗮𝗹𝗲 𝘀𝗹𝗮𝗴𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁”.

Dat leest lekker.

Maar ondertussen zijn er ook partijen die digitalisering benaderen met dezelfde voorzichtigheid als iemand die denkt dat een browser een keukenapparaat is.
Dan hoor je dingen als: “We moeten hier niet te hard in gaan…”
(En meestal staat er dan ergens nog een faxapparaat mee te draaien.)

Hoe dan ook: wie er ook wint, één ding staat vast.
Nederland 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗱𝗶𝗴𝗶𝘁𝗮𝗹𝗶𝘀𝗲𝗿𝗲𝗻.

Tenminste… op papier.
En zeker in presentaties met pijltjes, kaders en grote beloften.

In de praktijk blijven veel digitale plannen steken in goede bedoelingen. Het plan is er, maar 𝗲𝗿 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀.

Daarom doen we het bij Violet88 anders. Geen gesprekken die beginnen met het grote woord ‘digitaliseren’, maar met: wat 𝗸𝗻𝗲𝗹𝘁 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗻𝘂 𝗲𝗰𝗵𝘁?
En negen van de tien keer is dat iets als:
“Kunnen we dat interne systeem vervangen dat alleen Kees van afdeling X nog snapt?”

Misschien moet de politiek daar ook eens mee beginnen:
Stoppen met knippen en plakken in systemen uit vorige decennia, en dán pas praten over ‘𝗱𝗲 𝗱𝗶𝗴𝗶𝘁𝗮𝗹𝗲 𝘁𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗡𝗲𝗱𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗱’.

Welke digitale plannen uit de campagne voelden voor jou als 𝗿𝗲𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘂𝗶𝘁𝗴𝗮𝗻𝗴 en welke kwamen vooral over alsof iemand nog zit te wachten tot Internet Explorer eindelijk opstart?

Waar zie jij de grootste 𝗸𝗹𝗼𝗼𝗳 𝘁𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗮𝗺𝗯𝗶𝘁𝗶𝗲 𝗲𝗻 𝗲𝗰𝗵𝘁𝗲 𝘂𝗶𝘁𝘃𝗼𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴?